('O_o)

Ik riep altijd: "Ach, wat heb je daar nou aan! Wie wil er nou altijd zijn e-mail kunnen lezen? Wie wil er nou altijd en overal bereikbaar zijn?". Natuurlijk had ik al een mobiel, een simpele Samsung SGH-U 800 Soul B. SMSjes sturen en gewoon, ouderwets bellen. MP3tjes luisteren, ook geen probleem. Al mijn vrienden hadden al een "smartphone". Of in ieder geval een telefoon waarmee ze ook e-mails konden lezen, internetten, GPS navigeren en God mag weten wat nog meer. Allemaal telefoons die twee, misschien wel twee-en-half keer zo groot waren als mijn telefoon. Maar je kon er mee internetten.


Toen kwam de abonnements verlenging. En het het uitkiezen van een nieuwe telefoon. De een nog groter dan de ander, nog mooier, nog meer kleuren, nog geweldiger, nog meer functies, nog meer gratis gadgets en accessoires, nog meer megapixels, nog meer opslag ruimte, nog meer verbindingen, nog meer netwerken, nog meer nutteloze troep die ik helemaal niet wilde op mijn telefoon.

Maar dat was toen. Nu heb ik een iPhone. Nu lees ik mijn e-mail overal, in de bus, in de trein, in de rij voor de pin automaat, zelfs op het toilet. Stel je voor dat in die 10, misschien 20 stappen naar het toilet er een nieuw bericht binnen gekomen is. Of een nieuwe post op Tweakers of Nu.nl. Elke keer duw ik weer op het icoontje van de mail applicatie vol spanning en verwachting. Er verschijnt een icoontje en terwijl dat icoontje rond draait - o wat haat ik dat icoontje, de spanning! - staat er in je scherm "Connecting...". Je denkt: "Vast nieuwe mail deze keer. Vast een nieuw bericht. ". Vaak valt het tegen, maar soms vind je dan een mailing van Amazon terug met een geweldige aanbieding voor iets wat je beslist moet kopen. Of een ander nutteloos pareltje van het digitale rotzooi en reclame tijdperk waar we in leven.

Ik vraag me dan af waar het vandaan komt. Dat nieuwsgierige. Dat snakken naar nieuwtjes, niet alleen naar e-mails maar ook informatie over de Mexicaanse griep, het laatste nieuws uit of over Japan, Dordrecht en Sylvie van der Vaart. Het interesseert me geen klap. Toch lees ik het. Vraag me niet waarom, want wie wil nou zijn tijd verdoen met het lezen van dingen die niet interessant zijn. Wie wil er in godsnaam dingen lezen waar je toch geen van doen mee krijgt, waar je toch geen invloed op hebt? Ik kennelijk. Ik en mijn bijna ziekelijk vorm van nieuwsgierigheid.

Stiekem ben ik wel gecharmeerd van het ding.